فروپاشی مرگبار یک یخچال طبیعی در مرز نپال و تبت در تاریخ ۲۶ آگوست، منجر به سقوط میلیاردها فوت مکعب یخ و سنگ و ایجاد موجی از آب و گل با سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت شد. این حادثه باعث ویرانی روستاهای متعدد و جان باختن بیش از ۱٬۰۰۰ نفر و مفقود شدن هزاران نفر دیگر گردید. دانشمندان هشدار می‌دهند که گرم شدن زمین با ذوب شدن یخچال‌ها و از بین رفتن لایه‌های «پرمافراست»، پایداری کوهستان‌ها را کاهش داده و احتمال رانش سنگ و فروپاشی دامنه را افزایش می‌دهد. در حالی که کشورهایی مانند آمریکا، پرو و سوئیس با استفاده از فناوری‌های پایش و تخلیه دریاچه‌ها موفق به کاهش تلفات شده‌اند، مدیریت این بحران در هیمالیا به دلیل وسعت، دوری و کمبود زیرساخت‌ها بسیار دشوار است. پژوهشگران تأکید می‌کنند که پیش‌بینی دقیق زمان و مکان این فجایع همچنان یکی از بزرگترین چالش‌های علمی است.
