به باور سوزان اشنایدر، هوش چتباتها نباید با خودآگاهی اشتباه گرفته شود زیرا آنها صرفاً تقلیدکنندهی دادههای انسانی هستند. چتباتهای امروزی که روی تراشههای گرافیکی اجرا میشوند، هیچ شواهد قانعکنندهای از داشتن زندگی درونی یا خودآگاهی ندارند. این تقلید زبانی میتواند انسانها را در دو دام خطرناک شامل دستکاری و حواسپرتی گرفتار کند. دام نخست مربوط به استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای شبیهسازی ترس، درد و آسیبپذیری به منظور دستکاری کاربران است. دام دوم به تمرکز وسواسگونه روی چتباتها مربوط میشود که توجه ما را از مسائل مبهمتر در منطقه خاکستری منحرف میکند. نمونهی این فناوریهای نوین، سامانههای زیستی مانند مغز در ظرف یا هوش مصنوعی نورومورفیک هستند که فرایندهای مغزی را تقلید میکنند. اشنایدر تأکید میکند که این سامانههای منطقه خاکستری اگرچه لزوماً خودآگاه نیستند، اما شایسته بررسی دقیقتری هستند. در حالی که اشتهای نرمافزارهای کنونی برای مصرف انرژی زیاد است، حرکت به سمت محاسبات کارآمدتر و شبیهتر به مغز محتمل به نظر میرسد.