در صنعت خودروی ایران، هر زمان هزینههای تازهای مانند افزایش دستمزد، نرخ ارز یا استانداردهای اجباری به تولید تحمیل میشود، قیمت نهایی محصول بالا میرود. منتقدان بر این باورند که خودروسازان داخلی به جای اصلاح ساختار، کاهش هزینههای اضافی و افزایش بهرهوری، سادهترین راه یعنی انتقال فشار مالی به مصرفکننده را انتخاب میکنند. مصرفکنندگان ایرانی به دلیل نبود بازار رقابتی و اعمال تعرفههای سنگین بر واردات، حق انتخاب گستردهای ندارند و ناچار به خرید محصولات با فناوری قدیمی هستند. سیاستهای حمایتی دولت از صنعت داخلی نیز به گونهای اجرا شده که عرضهکننده از رقابت جدی مصون مانده است. در نتیجه این ناکارآمدیها، قدرت چانه زنی خریدار فرومیریزد و تمام هزینههای سربار به جیب مصرفکننده منتقل میشود.
