بازار مسکن ایران در شرایطی قرار گرفته است که خانه‌دار شدن برای بخش قابل توجهی از خانوارها و مستأجران به هدفی دور از دسترس تبدیل شده است. مسکن که باید پاسخگوی نیاز اساسی خانوارها به سرپناه باشد، بیش از گذشته در معرض نگاه سرمایه‌ای قرار گرفته است. این تغییر کارکرد باعث ایجاد فاصله میان قیمت خانه و توان مالی متقاضیان واقعی شده و چالش‌های ساختاری را تشدید کرده است. حتی کاهش احتمالی سرعت رشد قیمت‌ها نیز به تنهایی نمی‌تواند نشانه بهبود بازار باشد زیرا مسئله اصلی ناتوانی در تأمین آورده اولیه است. نتیجه این وضعیت تضعیف امکان خانه‌دار شدن برای خانوارهایی است که درآمد آنها از محل دستمزد تأمین می‌شود.
