پژوهشگران با بررسی شواهد باستانشناسی و ژنتیکی دریافتند که مارموتها احتمالا عامل انتقال نخستین همهیریهای باستانی طاعون به جوامع انسانی بودهاند. این شیوع حدود ۵۵۰۰ سال پیش در نزدیکی دریاچه بایکال در جنوب شرقی سیبری رخ داده و بقایای باکتری آن در اجساد ۱۸ شکارچی-گردآورنده کشف شده است. بررسی گورهای باستانی حاکی از دفن صدها دندان پیشین مارموت در کنار مردگان بهعنوان زیورآلات است که نشاندهنده ارتباط نزدیک انسانها با این جوندگان میباشد. مارموتهای تارباگان با وجود مرگومیر سایر موجودات، در ۵۰ تا ۸۰ درصد موارد از ابتلا جان سالم به در میبرند و زندگی گروهی آنها شرایطی ایدئال برای بقای باکتری فراهم میکند. سیر تحول باکتری مشخص ساخته که جهش و ظهور ژن ymt بین سالهای ۱۶۸۶ تا ۹۵۱ پیش از میلاد، مسیر گوارش ککها را مسدود کرد و باعث گزشهای پیاپی انسانها شد. تلاشهای قرن بیستم برای ریشهکنی کانونهای طبیعی بیماری در مراتع آسیای مرکزی به بنبست رسید و برنامههای پاکسازی تا سال ۱۹۹۰ میلادی متوقف شد.