بررسی جایگاه ۲۰ دانشگاه معتبر ایران در ۶ رنکینگ بینالمللی نشان میدهد که در ۴ سال اخیر، جایگاه بسیاری از این مراکز علمی با افت مواجه شده است. طبق گزارشها، عواملی نظیر بودجه بسیار ناچیز پژوهش، کمبود تجهیزات تحقیقاتی، مهاجرت اعضای هیات علمی و رکود دیپلماسی علمی از دلایل اصلی این فرسایش علمی هستند. همچنین تحریمهای علمی و اقتصادی و کاهش ارتباطات بینالمللی از دیگر موانع ارتقای رتبه دانشگاههای کشور در رتبهبندیهای معتبری چون شانگهای و QS است. با وجود این افت رتبهها، فارغالتحصیلان این دانشگاهها همچنان موفق به دریافت پذیرش از مراکز معتبر جهانی میشوند. در مقابل، دانشگاههای برتر آمریکا و انگلیس همچنان جایگاه خود را در ۱۰ ردیف اول رتبهبندیهای جهانی حفظ کردهاند. این وضعیت نشاندهنده چالشهای ساختاری در مسیر توسعه سرمایههای علمی ایران است.