نویسنده در پژوهشهای اخیر خود بر این باور است که مدلهای زبانی بزرگ (LLM) برخلاف تصور عموم، فاقد هوش یا توانایی استدلال واقعی هستند. او معتقد است این مدلها صرفاً مدلهای ریاضی بر پایه توکنهای زبانی هستند که پاسخهایی از نظر آماری محتمل ارائه میدهند و هیچ مکانیسم مشابه مغز انسان برای تفکر ندارند. نویسنده این پدیده را «توهم هوش» مینامد و شباهت آن را به شگرد «خواندنی سرد» در کلاهبرداریهای پیشگوها میداند که در آن جملات کلی و آماری برای ایجاد حس دقت به کار میروند. او تأکید میکند که این مدلها با استفاده از گزارههای تأییدکننده، این تصور غلط را ایجاد میکنند که با کاربر در تعامل هوشمندانه هستند. در نهایت، او بسیاری از کاربردهای پیشنهادی برای این هوش مصنوعی را به عنوان شبهعلمهای مرزی توصیف میکند.