در این مقاله، علم مدرن با نرمافزارهای متنباز مقایسه شده و استدلال میشود که برای دستیابی به پیشرفت علمی، باید از روشهای محاسباتی شفاف و قابلتکرار استفاده کرد. نویسنده معتقد است که مقالات علمی بدون دسترسی به کدهای محاسباتی، فاقد قابلیت آزمونپذیری سیستماتیک هستند و نمیتوانند به درستی دانش را سازماندهی کنند. بر اساس دیدگاه کنت جیمز ویلیامز کریک، هدف علم ساخت مدلهای درونی از واقعیت برای پیشبینی بهتر جهان است و نرمافزار، ابزاری برای کدگذاری و اشتراکگذاری این مدلها محسوب میشود. در این متن تأکید شده که تکرارپذیری محاسباتی، رکن اصلی علم است و دانشمندان باید برای بهبود کیفیت پژوهشها، به سمت استفاده از نرمافزارهای باز و شفاف حرکت کنند. این رویکرد، چالشی برای روندهای فعلی در محیطهای آکادمیک به شمار میرود.