شرکتهای فناوری با هدف توسعه «ایجنتهای هوش مصنوعی» که قادر به تصمیمگیریهای خودمختار هستند، در حال ساخت مراکز داده عظیم و نیروگاههای اختصاصی با هزینههای میلیاردی هستند. برخلاف چتباتهای ساده، این ایجنتها با ارسال صدها درخواست متوالی برای انجام یک پروژه، مصرف انرژی بسیار بالایی دارند. به عنوان نمونه، اخیراً گروهی متشکل از ۱۰ هزار ایجنت برای حل یک مسئله ریاضی، ۲.۷ میلیون پیام مبادله کردند که پردازش آن هزینههای انرژی گزافی در پی داشت. در حالی که مدیران شرکتهایی مانند OpenAI سعی دارند با مقایسههایی نظیر مصرف آب بادام، اثرات زیستمحیطی این فناوری را کماهمیت جلوه دهند، کارشناسان نسبت به اشتهای سیریناپذیر این سیستمها برای منابع انرژی هشدار میدهند. این تغییر رویکرد در سیلیکونولی، فشار بیسابقهای را بر زیرساختهای تأمین برق وارد کرده است.
