در تابستان ۱۹۹۱، فوران آتشفشان پیناتوبو در فیلیپین منجر به تخریب قله و ایجاد گودالی به عرض ۲.۵ کیلومتر شد که بیش از ۸۰۰ کشته بر جای گذاشت. دانشمندان آمریکایی و فیلیپینی با استفاده از ابزارهای مختلف، فعالیتهای درونی آتشفشان را رصد کردند و توانستند با پیشبینیهای علمی، بخشی از جمعیت را تخلیه کنند. اگرچه این پیشبینیها دقیق نبودند، اما جان انسانهای بیشماری را نجات دادند. امروزه با پیشرفت ابزارشناسی، یادگیری ماشین و درک بهتر از سیستمهای ماگمایی، علم آتشفشانشناسی جهشهای بزرگی داشته است. دانشمندان در حال بررسی این موضوع هستند که آیا میتوان رفتار آتشفشانها را مانند هواشناسی پیشبینی کرد یا خیر. برخی متخصصان مانند دیانا رومان، با خوشبینی معتقدند که پیشبینی دقیقتر در آینده امکانپذیر خواهد بود.