اکوسیستم فناوری و نوآوری ایران طی سالهای گذشته شاهد شکلگیری دهها انجمن، اتحادیه، شورا و کارگروه مختلف بوده است. با این حال، افزایش روزافزون این نهادها این پرسش اساسی را مطرح کرده که کارکرد واقعی و میزان کارآمدی آنها چیست. به جای حل ریشهای مسائل، اغلب شاهد تولید بیپایان ساختارهای موازی هستیم که خود به مرور به معضلی تازه تبدیل میشوند. تفکیک دقیق وظایف و شفافیت در اختیارات این تشکلها اغلب مبهم باقی مانده است. یک نهاد صنفی موفق باید فراتر از نام و بیانیه، در زمان بحران صدای راستین اعضای خود باشد. مسئولیتپذیری بدون اختیار و قدرت بدون پاسخگویی از چالشهای اصلی این ساختارها به شمار میرود.