صنعت بازیهای ویدیویی سالهاست که حجم محتوا و وسعت نقشه را معیاری برای کیفیت میداند، اما این دیدگاه همیشه به معنای تجربهای بهتر نیست. بازیهای مدرن با انبوهی از فعالیتهای تکراری و مأموریتهای فرعی خستهکننده، گاهی تجربهای طاقتفرسا خلق میکنند. برای نمونه، استودیوی بتسدا در بازی استارفیلد بیش از هزار سیاره ارائه داد که بسیاری از آنها با تولید رویهای ساخته شده و فاقد محتوای دستساز جذاب هستند. بازی آکتپث تراولر نیز با روایت داستان هشت شخصیت و نیاز به تکمیل همه آنها برای رسیدن به پایان واقعی، بازیکن را خسته میکند. همچنین بازی کرش بندیکوت ۴ با مراحل تکراری و سیستمهای آینهای، نمونهای دیگر از محتوای اجباری و فرساینده است که لذت اولیه را زیر سؤال میبرد.
