حسرت از تجربه فردی به وضعیت وجودی جامعه

حسرت در ایران به یک ساختار احساسی پایدار تبدیل شده است که از کمبودهای معیشتی آغاز می‌شود و به بحران‌های وجودی می‌انجامد.