دیوان شمس تبریزی اثر مولانا جلالالدین بلخی میزبان غزل پرشوری با مطلع «جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید» است که به توصیف ابعاد عرفانی و معنوی بعثت و حضور پیامبر اسلام (ص) میپردازد. در این اثر ادبی، شاعر با بهرهگیری از تعابیر نجومی و کیهانی نظیر فرار قرص قمر به سوی صورت فلکی اسد و مست شدن سیاره زهره، شادی کائنات را از این رویداد بزرگ به تصویر میکشد. مولانا در ابیات مختلف این غزل به مفاهیمی همچون دمیده شدن صور حشر، زنده شدن مردگان معنوی و گشوده شدن شرح دل احمدی در هفت مجلد اشاره میکند. وی عقل را در برابر سلطان عشق مقید و ناتوان دانسته و از مطرب میخواهد که نغمه عشرت سرمدی را سر دهد. این شعر با تاکید بر پیروزی نور بر تاریکی کفر و ناامیدی، مخاطب را به برخاستن و پایکوبی در دوران پادشاهی روح دعوت میکند.
