مقاله پژوهشی عباس نورزائی به بازخوانی سیره پیامبر اسلام به عنوان نماد رحمت و مهربانی در مناسبات انسانی میپردازد. نویسنده تأکید میکند که مهربانی در سیره نبوی تنها یک احساس نبوده بلکه منطقی اخلاقی و اجتماعی است. قرآن کریم پیامبر را رحمتی برای جهانیان معرفی کرده که دعوتش به کرامت و عدالت محدود به قوم خاصی نیست. این گفتمان از خانواده آغاز شده و شامل رفتار کریمانه با کودکان، سالمندان و نیازمندان میشود. یکی از برجستهترین جلوههای این سیره، عفو و گذشت در برابر مخالفان و دشمنان در رویدادهایی چون فتح مکه است. با این حال، رحمت نبوی هرگز به معنای بیتفاوت بودن در برابر ظلم نبوده و عدالت و رحمت مکمل یکدیگرند. درس بزرگ سیره پیامبر برای امروز این است که میتوان با انسانها مهربان بود بدون آنکه تسلیم ظلم شد.
