پادکست جدید تونی داکوپیل

کیت بلانشت با نیویورکر برای انتشار پنج فیلم کوتاه همکاری می‌کند. این فیلم‌ها توسط محمد راسولوف، شاهرbanoo سادات، مو هاراوه، مارینا ار گوربچ و حسن کتان ساخته شده و موضوع تبعید و هویت را بررسی می‌کنند. فیلم‌ها از ۱۱ نوامبر در تئاتر فیلم فوروم نیویورک نمایش داده می‌شوند. بلانشت گفت: «با یک نفر از هفتاد نفر روی زمین تبعید شده، ضروری است که تجربیات دیگران را درک کنیم.»

فیلم «دیوها» کن راسل پس از ۵۵ سال بدون سانسور به سینماها بازگشت. این فیلم که به دلیل تصاویر گرافیکی و جنجالی شناخته می‌شود، در فرمت ۴کی توسط وارنر برادرز منتشر شد. رابرت راسل، پسر کن راسل، مستندی با نام «مد دد» در مورد زندگی پدرش تولید کرده است. مستند شامل آرشیو‌های خانوادگی، مصاحبه‌های با هنرمندان مشهور و فیلم‌های خانگی است. رابرت راسل در گذشته فیلم‌هایی مانند «فریدم فار دی ولف» و «پرایس وورز» را کارگردانی کرده است. شرکت تولیدی «دی کورنر شاپ» نیز در تولید فیلم‌های دیگر مانند «دی تیل آف سیلین» مشارکت داشته است.

شورش‌های گسترده در فرانسه که از اعتراضات علیه افزایش هزینه‌های زندگی آغاز شد، به تخریب ۳۰۰۰ کسب‌وکار و ۲۳۹۷ بازداشت انجامید. در لیون، دفتر گردشگری تاریخی به آتش کشیده شد و در مارسی، اعتراض‌کنندگان به شهرداری حمله کردند. در پاریس، فروشگاه‌های لوکس مورد تخریب قرار گرفتند. فیلم‌برداری‌های هالیوودی مانند «وایت لوتوس» و «اوشن» در جنوب فرانسه ادامه دارند، اما شرکت‌های فیلم‌سازی هشدارهای امنیتی دریافت کرده‌اند. تولیدکنندگان آمریکایی از خطرات احتمالی نگران هستند، اما تا کنون فیلم‌برداری‌ها متوقف نشده است.

فیلم مستندداستانی «بزرگ‌ها گریه نمی‌کنند» به کارگردانی محمد مصطفی، بازتاب‌دهنده بحران مردانگی در میان بدنه‌سازان طبقه کارگر در مصر است. این اثر نگاهی به زندگی مردانی دارد که با ساختن بدن‌های عضلانی غیرطبیعی به دنبال جبران احساس ناتوانی و قدرت‌طلبی هستند. کارگردان در این فیلم ده ساله، سفری اکتشافی را برای درک معنای خشونت و لطافت در مردانگی آغاز می‌کند. بدنه‌سازان مصری وارث سنتی از نمایش قدرت در برابر فشارهای استعماری و طبقاتی هستند. این مستند به جای تمرکز بر پیام‌های پیچیده، بر ظاهر بصری و تئاتریکال بدن‌های غول‌پیکر تمرکز دارد. فیلم با نگاهی دوگانه تلاش می‌کند جذابیت و ترس ناشی از این فرم‌های اغراق‌آمیز را واکاوی کند. این اثر سینمایی بازتابی از فرهنگ معاصر در مواجهه با مفهوم سنتی مردانگی است. منتقدان این فیلم را گامی در جهت شناخت بیشتر خرده‌فرهنگ‌های ورزشی می‌دانند.

کارگردان‌های مستند «پروژهٔ او» در مورد اثرات استعمار در جهان صحبت کردند. این مستند که در شش سال ساخته شده است، از مواد آرشیوی و مصاحبه با نام‌های سرشناس استفاده کرده است. فیلم با حمایت فونداسیون آگنès تروبله، طراح مد، ساخته شده است. کارگردانان گفتند که ساخت فیلم در دوران کرونا و حکومت بولسونارو در برزیل با چالش‌های زیادی روبرو بود. فیلم در جشنواره‌های مختلف نمایش داده شده است و کارگردانان به تفاوت‌های فرهنگی و مشترکات خود در ساخت فیلم اشاره کردند.

هیروکازو کوری‌ادا، کارگردان سرشناس ژاپنی، پس از تجربه استفاده از هوش مصنوعی برای نگارش فیلم‌نامه فیلم «گوسفند در جعبه»، استفاده از این فناوری را در فرآیند خلاقانه خود رد کرد. او که این ابزار را «چت-کون» نامیده بود، معتقد است توصیه‌های هوش مصنوعی اگرچه از نظر فنی درست هستند، اما به دلیل فقدان تجربه زیسته و تاریخچه شخصی، فاقد روح و جذابیت لازم برای سینما هستند. کوری‌ادا تأکید کرد که فرآیند خلق اثر برای انسان لذت‌بخش است و او ترجیح می‌دهد در سمت انسانیِ تولید فیلم باقی بماند. این کارگردان که با فیلم‌هایی نظیر «نگاه به عقب» شناخته می‌شود، قصد دارد در پروژه‌های آینده خود تا حد امکان از هوش مصنوعی دوری کند.