هواپیمای کنکورد با دماغه متحرک برای پرواز مافوق صوت طراحی شده بود. این دماغه در مراحل مختلف پرواز از جمله برخاستن و فرود به صورت هیدرولیکی جابهجا میشد تا دید خلبان بهبود یابد. دماغه در سرعتهای بالا به صورت کشیده و در فرود به زاویه ۱۲٫۵ درجه پایین میآمد. پیچیدگی مکانیکی و هزینههای نگهداری این سیستم باعث شد که هواپیماهای جدید به فناوریهای جایگزین مانند دوربین و نمایشگر پیشرفته روی بیاورند. هواپیمای X-۵۹ ناسا نمونهای از این رویکرد است که از پنجرههای متعارف استفاده نمیکند. مهندسان امروز با فناوریهای جدید میتوانند مشکل دید خلبان را با پیچیدگی کمتر حل کنند.