دکتر نعمت‌الله فاضلی در نشست علمی «جنگ، موجه یا ناموجه» چارچوب مفهومی «تقلای ایران» را برای فهم تحولات جمعی پیشنهاد کرد. او استدلال کرد که برای درک واقعیت‌های جامعه باید به لایه‌های پنهان زندگی روزمره، کنش‌های کوچک میلیون‌ها ایرانی و کارگاه‌های تولید تاریخ در بستر روزمرگی توجه کرد. فاضلی با بهره‌گیری از نظریه فرهنگی کلیفورد گیرتز، نشان داد که امور به ظاهر معمولی مانند گفت‌وگوهای روزمره و حفظ روابط، به انسان‌ها امکان می‌دهد تا رنج‌های موجود را تحمل کرده و امکان ساخت آینده را زنده نگه دارند. او تقلا را تلاشی ناتمام برای جلوگیری از تقلیل زندگی به «زندهماندن صرف» توصیف کرد و تأکید کرد که ایران در آنچه مردمش میان دشواری‌ها برای حفظ معنا و تداوم زندگی خلق می‌کنند، خلاصه نمی‌شود.
