معنای «خوشبختی» از دیدگاه ارسطو

ارسطو معتقد بود خوشبختی و لذت از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند، اما خوشبختی به معنای زندگی سرشار از کامجویی نیست. او معتقد بود خوشبختی حقیقی در زندگی‌ای تحقق می‌یابد که فرصت اندیشیدن و استفاده از استعدادهای انسانی فراهم کند. از نظر ارسطو، انسان با عقل می‌تواند اصول بنیادی هستی را بررسی کند و این توانایی او را از دیگر موجودات متمایز می‌کند. او سه شرط برای خوشبختی مطرح کرد: ارزشمندترین هدف، خودبسنده بودن و کامل بودن. ارسطو تأکید داشت که زندگی مبتنی بر تأمل نظری بیش از هر فعالیت دیگری به خوشبختی می‌انجامد. او همچنین لذت را نتیجه به‌کارگیری توانایی‌های ادراکی و عقلانی دانست.