بسیاری از شرکتها دادههای حساس خود را به فروشندگان شخص ثالث میسپارند و در صورت بروز نشت اطلاعات، همچنان شرکت استخدامکننده مسئول پیامدها خواهد بود. نرمافزارهای مدیریت ریسک شخص ثالث به تیمهای امنیتی و تطبیق کمک میکنند تا پیش از امضای قرارداد، وضعیت فروشندگان را بررسی کرده و بر عملکرد آنها نظارت داشته باشند. مقررات سختگیرانهای مانند قانون دیجیتال اروپا ملقب به دورا و راهبردهای رگولاتورهای بانکی در ایالات متحده، شرکتها را ملزم به ردیابی و نظارت مستمر بر تمامی تأمینکنندگان فناوری میکند. ابزارهای نوین در این حوزه با بهرهگیری از هوش مصنوعی، گزارشهای امنیتی فروشندگان را تحلیل کرده و ریسکهای احتمالی را شناسایی میکنند. قابلیتهای کلیدی این نرمافزارها شامل ایجاد فهرست تأمینکنندگان، ارزیابی هوش مصنوعی، امتیازدهی به ریسک و ردیابی اقدامات اصلاحی است. بررسی مستمر و مدیریت ریسک فروشندگان به عنوان یک وظیفه مداوم برای سازمانها باقی میماند.