در دهه ۱۹۸۰ میلادی، ناسا هواپیمای آزمایشی و ساختارشکن X-29 را با بالهای رو به جلو طراحی و به پرواز درآورد که ذاتاً بسیار ناپایدار بود. برای کنترل این پرنده، مهندسان از یک سامانه دیجیتال پیشرفته «فایبایوایر» استفاده کردند که تا ۴۰ بار در هر ثانیه فرامین اصلاحی را به سطوح کنترلی ارسال میکرد. این هواپیما مجهز به سه کامپیوتر دیجیتال و سامانههای پشتیبان آنالوگ بود تا ایمنی پرواز در شرایط بحرانی تضمین شود. بالهای رو به جلو به هواپیما اجازه میدادند در زوایای حمله بسیار بالا، از جمله ۴۵ و حتی ۶۷ درجه، پایداری و کنترلپذیری خود را حفظ کند. دو فروند از این هواپیما در مجموع بیش از ۴۰۰ پرواز پژوهشی را بین سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۲ با موفقیت به انجام رساندند. این پروژه تاریخی ثابت کرد که با تکیه بر فناوریهای کامپیوتری و مواد کامپوزیتی میتوان پرواز ایمن هواپیماهای ناپایدار را مدیریت کرد.