کتابخانه مرکزی دانشگاه خودمختار ملی مکزیک که در سال ۱۹۵۶ در محوطه «سیداد یونیورسیتاریا» تکمیل شد، نمونهای برجسته از معماری کاربردی و فرهنگی است. این بنا با طراحی خوان اوگورمان و همکاری گوستاوو ساودرا و خوان مارتینز دِ ولاسکو، به عنوان یادمانی برای حافظه فرهنگی مکزیک ساخته شده است. دیوارههای این ساختمان از هزاران قطعه سنگ طبیعی تشکیل شده که بدون استفاده از نقاشی، چهار نمای مختلف را روایت میکنند. این نقشهای سنگی تاریخ تمدنهای باستانی، دوران استعمار و پیشرفتهای علمی مکزیک را به نمایش میگذارند. معماری این بنا فراتر از یک فضای کاربردی، پیوندی عمیق میان ساختوساز و هنر برقرار کرده است. این کتابخانه پس از گذشت نزدیک به هفت دهه، همچنان به عنوان بخشی از هویت جمعی و حافظه تاریخی جامعه مکزیک شناخته میشود.