در جنگل‌های بارانی و بسیار مرطوب مگالایا در شمال شرقی هند، بیش از ۷۰ پل زنده و شگفت‌انگیز وجود دارد که با هدایت ریشه درختان انجیر ساخته شده‌اند. مردم محلی برای ساخت این پل‌ها که طول برخی از آن‌ها به ۵۰ متر می‌رسد، ریشه درختان را با کمک تیرک‌های بامبو در طول چند دهه به سوی دیگر رودخانه‌ها هدایت می‌کنند. برخلاف سازه‌های بتنی و فلزی که در این منطقه مرطوب دچار پوسیدگی یا زنگ‌زدگی می‌شوند، این پل‌های ریشه‌ای با گذشت زمان رشد کرده و استحکام بیشتری پیدا می‌کنند. این فناوری بومی و سازگار با محیط زیست اکنون توجه معماران را به خود جلب کرده است تا از اصول مشابه برای توسعه زیرساخت‌های زنده در شهرهای آینده استفاده کنند. این روش نشان می‌دهد که انسان می‌تواند به جای استفاده از مواد بیجان، رشد موجودات زنده را در مسیری مفید هدایت کند.
