دوربینهای گوشیهای هوشمند قادرند نور نامرئی مادونقرمز کنترل تلویزیون را به شکل نقطهای بنفش یا سفید نمایش دهند. چشم انسان تنها قادر به دیدن طول موجهای بین ۳۸۰ تا ۷۵۰ نانومتر است، در حالی که کنترل تلویزیون سیگنال خود را در طول موج حدود ۹۴۰ نانومتر ارسال میکند. رنگدانههای شبکیه چشم انرژی فوتونهای این طول موج را دریافت نمیکنند و پاسخی به آن نمیدهند. دیود گالیم آرسنید درون کنترل، پالسهای نوری منظمی را برای انتقال فرمانها تولید میکند. جذب این طول موج توسط بخار آب جو باعث کاهش تداخل نور خورشید با سیگنال کنترل میشود. گیرندههای سیلیکونی موجود در دوربین گوشی میتوانند این تابش را ثبت و روی صفحه منعکس کنند. این پدیده ساده فیزیکی نشاندهنده تفاوت ساختار حسگرهای دیجیتال با سیستم بینایی انسان است.
