بیش از ۹۷ درصد از ترافیک دادههای جهان از طریق کابلهای فیبر نوری زیردریا منتقل میشود و بخش مهمی از این مسیرهای ارتباطی از آبهای پیرامون ایران عبور میکند. با وجود این موقعیت استراتژیک، ایران هنوز نتوانسته است سهم اقتصادی مناسبی از ترانزیت میلیاردها دلار داده کسب کند. بررسی مدلهای جهانی نشان میدهد کشورهایی مانند مصر با دریافت تعرفههای سنگین عبور کابل از کانال سوئز، درآمدزایی مستقیم دارند. سنگاپور نیز با ایجاد دیتاسنترها و میزبانی دادهها، ارزش افزوده بالایی خلق کرده است. همچنین کشورهای ترکیه و اندونزی با اتصال شبکههای ملی خود به کابلهای بینالمللی و اعمال ضوابط حاکمیتی، سهم خود را از این بازار افزایش دادهاند. کارشناسان معتقدند جغرافیا یک سرمایه ملی است و ایران نیز باید از این پتانسیل برای کسب درآمد و قدرت ژئوپلیتیک بهره ببرد.
