تنشهای اخیر در تنگه هرمز معادلات امنیت کشتیرانی و بازار نفت را دگرگون کرده است. در سه شب پیاپی، دهها شناور متخلف هدف قرار گرفتند و این امر واکنش دست و پاچرخان واشنگتن را به دنبال داشت و همزمان قیمت نفت خام برنت را از مرز ۱۰۸ دلار عبور داد. ایران در سالهای اخیر استراتژی نظامی منحصر به فردی را توسعه داده است که نه بر قدرت آتش ناوهای بزرگ، بلکه بر سرعت، پراکندگی و غافلگیری استوار است و در ادبیات نظامی به عنوان «تاکتیکهای نامتقارن» شناخته میشود. قایقهای تندرو ایرانی ستون فقرات این استراتژی هستند؛ قایقهایی که با سرعت بالا حرکت میکنند و میتوانند در گروههای چند ده نفره حملات «اشباعی» را علیه اهداف بزرگتر اجرا کنند. در کنار این قایقها، موشکهای بالستیک و کروز ضدکشتی، پهپادهای انتحاری و مینهای دریایی شبکه دفاعی چندلایهای را تشکیل میدهند. هدف ایران به نظر «فرسایش» است؛ تحمیل هزینهای که آمریکا را در درازمدت از ادامه حضور در این آبراه دلسرد کند. گزارش یک اندیشکده غربی مینهای دریایی را «بزرگترین تهدید» برای نیروی دریایی آمریکا در هرمز میداند، زیرا پاکسازی آنها «میتواند تا شش ماه به طول بیانجامد». آمریکا در واکنش به این استراتژی جمهوری اسلامی، اقداماتی از جمله «طرح آزادی» را آغاز کرد که قرار بود امنیت عبور و مرور را در تنگه هرمز تأمین کند، اما این طرح کمتر از ۴۸ ساعت دوام آورد و ناگهان به حالت تعلیق درآمد. بر اساس گزارش اندیشکده بروکینگز، از زمان آغاز حملات ایران به کشتیرانی، نیروهای آمریکایی با دشواریهای زیادی مواجه شدهاند.
