قانون «۳-۲-۱» یکی از اصولی‌ترین چارچوب‌های پشتیبان‌گیری از اطلاعات دیجیتال به منظور جلوگیری از دست رفتن فایل‌ها در زمان خرابی سخت‌افزارها است. این مفهوم نخستین بار توسط پیتر کروگ در کتاب سال ۲۰۰۹ او با عنوان مدیریت دارایی‌های دیجیتال برای عکاسان به شهرت رسید. بر اساس این قاعده، کاربران باید دست‌کم ۳ نسخه از داده‌های خود را بر روی ۲ رسانه یا دستگاه مختلف ذخیره کنند و ۱ نسخه را نیز در مکانی جداگانه و دور از خانه نگه دارند. نگهداری یک نسخه خارج از محل اصلی سبب می‌شود در صورت وقوع حوادث غیرمترقبه‌ای نظیر آتش‌سوزی، سیل یا سرقت، داده‌ها به طور کامل از بین نروند. اگرچه امروزه ابزارهای ذخیره‌سازی از لوح‌های فشرده قدیمی به سرویس‌های ابری نظیر گوگل کلود و آی‌کلاد تغییر یافته‌اند، اما اصل افزونگی اطلاعات همچنان بدون تغییر باقی مانده است. کارشناسان هشدار می‌دهند هنگام استفاده از خدمات ابری باید مراقب تنظیمات همگام‌سازی بود تا حذف تصادفی فایل روی رایانه به پاک شدن نسخه پشتیبان در ابر منجر نشود.
