شکاف عمیقی میان آمارهای رسمی بهبود کیفیت زندگی در تهران و واقعیتهای روزمره شهروندان وجود دارد. با وجود تلاشهای مدیران شهری و توسعه زیرساختهایی مانند بزرگراهها و خطوط مترو، معضل ترافیک و نارضایتیها همچنان پابرجا است. بررسی بودجه شهرداری نشان میدهد که ۵۶ درصد درآمدهای این نهاد از طریق توسعه کالبدی، ساختوساز و تغییر کاربری تأمین میشود. این وابستگی مالی، پیوندهایی میان مدیریت شهری و سرمایهداران مستغلات ایجاد کرده است. در نتیجه، تصمیمات عمرانی لزوماً در راستای منافع عمومی و کاهش مشکلات شهروندان اتخاذ نمیشوند. توسعه کالبدی کنونی گاه به بازتولید مسائل شهری و افزایش فاصله میان نیازهای واقعی مردم و اقدامات مدیران انجامیده است.
