بررسی وضعیت منابع آب شیرین در کشورهای مختلف نشان میدهد که فراوانی منابع آبی و میزان مصرف واقعی، دو پدیده کاملاً متفاوت در سطح جهان هستند. برخی از کشورها با وجود برخورداری از منابع فراوان آب، برداشت بسیار بالایی از سفرههای زیرزمینی و سطحی دارند. در مقابل، کشورهایی نیز وجود دارند که با وجود داشتن منابع محدود و اندک، مصرف بیشتری را تجربه میکنند. این تفاوت آشکار میان حجم منابع موجود و میزان بهرهبرداری، چالشهای جدی را در مدیریت بهینه آب ایجاد کرده است. کارشناسان بر این باورند که ایجاد تعادل میان این دو شاخص برای پایداری زیستمحیطی ضروری است. شناسایی این الگوها میتواند به برنامهریزان در اتخاذ سیاستهای دقیقتر کمک کند. بنابراین، اصلاح الگوی مصرف در مناطق با منابع محدود باید در اولویت برنامههای کلان قرار گیرد.