در روز ملی شعر و ادب فارسی، بررسی نسبت میان روحیه شاعرانگی و توسعه اقتصادی و اجتماعی در ایران و جهان مورد توجه قرار گرفته است. پژوهشهای جامعهشناختی نشان میدهند که شعر در فرهنگهای با سنت شفاهی قوی، ابزاری برای بازسازی حافظه جمعی، تقویت تابآوری و انسجام هویتی بوده است. با این حال، منتقدان گاه این پرسش را مطرح میکنند که چرا جوامع شاعرانهمحور همیشه جزو قدرتهای صنعتی پیشرفته نیستند. مطالعات تاریخی و اقتصادی حاکی از آن است که قدرت صنعتی محصول انباشت سرمایه و نهادهای پایدار است و شاعرانگی لزوماً با آن همبستگی منفی ندارد. برای نمونه، کشورهایی مانند ژاپن و چین توانستهاند سنتهای شعر کهن خود را با توسعه صنعتی تلفیق کنند. پژوهش برجسته نیکولا بومار و همکارانش در سال ۲۰۲۲ میلادی در مجله «نیچر هیومن بیهیویور» نشان داد که سطح بالاتر توسعه اقتصادی با افزایش مضمون عشق در ادبیات همبسته است. این مطالعه با بررسی نزدیک به سههزار اثر روایی از ۱۹ منطقه جغرافیایی در بازهای حدود سههزار و هشتصدساله ثابت کرد که در دورههای رونق اقتصادی، ادبیات جوامع رمانتیکتر میشوند.
