گزارشهای اخیر حاکی از آن است که فاصله میان دستمزد کارگران و هزینههای زندگی به بالاترین حد خود رسیده و هزینههای خوراکی حداقل پانزده میلیون تومان بیشتر از دستمزد کارگر است. بر اساس دادههای مرکز آمار ایران، تورم نقطه به نقطه اقلام خوراکی در مردادماه به حدود ۱۳۰ درصد رسیده، در حالی که حداقل دستمزد کارگران تنها ۶۰ درصد افزایش یافته است. این شکاف بیسابقه باعث عقبماندگی حداقل ۷۰ درصدی دستمزدها نسبت به گرانی اقلام خوراکی شده و سفره خانوادههای کارگری را به شدت کوچک کرده است. علاوه بر مواد غذایی، بازار دارو و خدمات حملونقل نیز با افزایشهای سرسامآور قیمت مواجه شدهاند؛ به طوری که به گفته مدیر روابط عمومی انجمن داروسازان ایران، داروهای ایرانی با افزایش قیمت حدود ۱۵۰ درصدی و داروهای خارجی و مکملها با رشد چندبرابری روبهرو بودهاند. در همین حال، هزینههای سرسامآور حملونقل عمومی و اینترنتی نیز توان مالی عمده شهروندان را برای جابجاییهای روزمره کاهش داده است. با وجود زمزمههایی درباره احتمال ترمیم دستمزدها در میانه سال از سوی شورای عالی کار، کارشناسان معتقدند دولت به دلیل کسری بودجه و کارفرمایان به بهانه شرایط بحرانی تولید، تمایلی به اجرایی کردن این افزایش ندارند.
