آبارهها سازههایی باستانی برای انتقال آب از منابع دوردست به شهرها بودند که رومیان باستان در ساخت آنها مهارت ویژهای داشتند. برای نمونه، آبارهی والنس در استانبول امروزی حدود ۴۰۰ کیلومتر طول داشت و آب را با شیبی بسیار ملایم به مقصد میرساند. نقشهبرداران رومی برای طراحی این مسیرهای دقیق از ابزارهایی مانند «دیوپترا» و «لیبرا» جهت سنجش اختلاف ارتفاع زمین استفاده میکردند. این سازهها همواره روی زمین نبودند و بخشهای زیادی از آنها در زیر زمین یا روی طاقهای عظیم بنا میشدند. یکی از رازهای ماندگاری این بناها، استفاده از بتن رومی متشکل از پوزولان، آهک و آب بود که در تماس با آب سختتر و مقاومتر میشد.
