کودکان متولد سال ۲۰۵۰ میلادی در جهانی با مرزهای کمرنگ میان فضای فیزیکی و دیجیتال رشد خواهند کرد و هوش مصنوعی نقشی کلیدی در آموزش و سلامت آنان خواهد داشت. محمدمهدی سیدناصری، پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان، هشدار داده است که استفاده بیش از حد از الگوریتمها ممکن است به جای پرورش انسان، به مدیریت دادههای او منجر شود. فناوری باید برای کودک طراحی شود تا استقلال فکری، حریم خصوصی و کرامت انسانی وی حفظ گردد. در دهههای آینده، مفهوم سنتی حریم خصوصی به سمت استقلال شناختی و تمامیت ذهنی کودک حرکت خواهد کرد. پیشبینی زودهنگام علایق و استعدادها توسط سامانههای هوشمند نباید حق انتخاب و شکلگیری شخصیت آزادانه را از کودکان سلب کند. این تحولات، لزوم بازنگری جدی در قوانین حمایتی و حقوق بینالملل را برای حفاظت از کودکان در عصر فناوریهای نوین آشکار میسازد.
