دیوان حافظ به لطف چندلایه بودن شعر، گستردگی مضامین و جایگاه تاریخی این شاعر به کتاب فال در فرهنگ ایرانی تبدیل شده است. غز لهای حافظ درباره عشق، فراق، امید و سرنوشت سخن میگویند و محدود به یک دوره تاریخی خاص نیستند. فال حافظ رسمی است که در آن فرد با نیت مشخص، دیوان را میگشاید و میان مضمون غزل و وضعیت خود ارتباط معنایی مییابد. این سنت ترکیبی از زبان حافظ، نیت خواننده و شرایط روحی فرد است که برای هر مخاطب برداشتی متفاوت ایجاد میکند. شواهد تاریخی نشان میدهد که استفاده از دیوان حافظ برای فال، چند دهه پس از درگذشت این شاعر و تا اواخر قرن نهم هجری رواج یافته است. ایهام و چندمعنایی بودن واژگانی مانند شراب و میخانه به خواننده اجازه میدهد تا غزل را با شرایط زندگی خود مرتبط کند. شعر حافظ تنها عاشقانه نیست، بلکه با رندی، طنز و نقد ریاکاری اجتماعی پیوند خورده است و به همین دلیل با پرسشهای گوناگون مخاطبان ارتباط برقرار میکند.