پژوهشهای جدید نشان میدهد که اتهام اصلی منجر به انقراض گرگ تاسمانی، یعنی شکار گوسفندان، احتمالاً بیاساس بوده است. پروفسور ورا وایسبکر از دانشگاه فلیندرز اعلام کرد که ساختار فکهای این جانور برای شکار طعمههای بزرگی مانند گوسفندهای بالغ مناسب نبوده و بیشتر به پوزه روباه یا شغال شباهت داشت. گرگ تاسمانی که آخرین نمونه آن در سال ۱۹۳۶ در تاسمانی تلف شد، به دلیل اتهام آفت دام توسط مهاجران اروپایی مورد شکار گسترده قرار گرفت. دکتر داگلاس رووینسکی نیز اشاره کرد که وزن این جانور حدود نصف یک گرگ معمولی بود و فکهای بلند آن برای شکار طعمههای کوچکتر سازگارتر بود. این یافتهها نشان میدهد که تصور عمومی از این حیوان به عنوان شکارچی گوسفند، نقشی تعیینکننده در سرنوشت تلخ و انقراض آن ایفا کرده است.
