مغز انسان از طریق فرآیندی به نام حافظه تداعیگر میتواند اطلاعات مرتبط را به سرعت بازیابی کند. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، دانشمندان دریافتند که خاطرات در یک نقطه مشخص ذخیره نمیشوند، بلکه در شبکههای عصبی توزیع شدهاند. جان هاپفیلد، فیزیکدان برجسته، با همکاری فیلیپ اندرسون در آزمایشگاه بل به مطالعه ساختارهای مغناطیسی نامنظم موسوم به شیشههای اسپینی پرداخت. هاپفیلد در سال ۱۹۸۰ با پذیرش کرسی استادی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک)، از فیزیک شیشههای اسپینی برای حل مسئله بازیابی حافظه الهام گرفت. او ایدهای انقلابی مطرح کرد که بر اساس آن، خاطرات میتوانند مانند یک سیستم توزیعشده در شبکههای عصبی ذخیره شوند. این پیوند میان فیزیک و زیستشناسی، یکی از ریشههای مهم توسعه هوش مصنوعی مدرن به شمار میرود.
