پژوهشگران در مطالعهای تازه احتمال دادهاند که نشستن انسانهای اولیه کنار آتش در شب نقش مهمی در شکلگیری و پیچیدهتر شدن زبان گفتاری داشته است. کاترین هوبایتر از دانشگاه سنتاندروز و ناتانیل جی دومینی از کالج دارتموث این فرضیه را بررسی کردهاند. به گفته آنها، مهار آتش علاوه بر گرمایش و امنیت، زمان دورهمنشینی افراد گروه را پس از تاریکی هوا افزایش میداده است. این زمان اضافی فرصت مناسبی برای گفتوگو، داستانگویی و انتقال تجربهها فراهم میکرده است. شعلههای متحرک آتش در تاریکی ممکن است دیدن حرکات ظریف دست و صورت را دشوار کرده باشند و به همین دلیل استفاده از صدا و گفتار به روشی مطمئنتر تبدیل شده است. زغالهای گداخته نورهایی با طول موج بلندتر منتشر میکنند که اختلال کمتری در چرخه خواب ایجاد میکنند و به انسانها اجازه میدهند شبها بیشتر بیدار بمانند. البته پژوهشگران تأکید میکنند که این موضوع هنوز یک فرضیه است و برای اثبات آن به شواهد بیشتری نیاز است.
