مدیران بزرگ دستور نمی‌دهند؛ گفت‌وگو می‌سازند

ساختارها و دستورالعمل‌ها به تنهایی برای پویایی سازمان کافی نیستند و کیفیت گفت‌وگوها نقش مستقیمی در بهبود روابط و نتایج کاری دارد. سکوت کارکنان در محیط کار اغلب نشانه عدم اعتماد است که مانع بروز خلاقیت، طرح ایده‌ها و بیان خطاها می‌شود. مدیریت یادگیرنده به جای جستجوی مقصر و کنترل افراد، به دنبال طرح پرسش‌های درست برای یافتن راه‌حل و افزایش مشارکت جمعی است. ایجاد بستری مناسب برای تبادل نظر، نوآوری را تقویت کرده و از تصمیم‌گیری‌های جزیره‌ای جلوگیری می‌کند. در سطح کلان اقتصادی نیز توسعه پایدار نیازمند گفت‌وگوی مستمر و مبتنی بر اعتماد میان دولت، بخش خصوصی و سایر نهادها است. مدیران موفق آینده کسانی هستند که با فعال کردن هوش جمعی و ترغیب به گفت‌وگو، از تمام ظرفیت سرمایه انسانی بهره ببرند.