دبیر ستاد ملی جمعیت اعلام کرد که نرخ زاد و ولد در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۴۰۳ با ۸.۹ درصد کاهش همراه بوده است. با وجود سیاستهای حمایتی گسترده در کشورهایی مانند نروژ، از جمله ۱۲ ماه مرخصی کامل با حقوق و مهدکودکهای ارزان، نرخ باروری در این کشور نیز از ۱.۹۸ در سال ۲۰۰۹ به ۱.۴۴ در سال ۲۰۲۴ سقوط کرده است. تجربه کشورهای اسکاندیناوی مانند فنلاند و سوئد نیز نشاندهنده کاهش ۳۰ تا ۳۳ درصدی نرخ باروری در دهههای اخیر است. این موضوع نشان میدهد که صرف افزایش حمایتهای مالی و مرخصیهای والدین لزوماً به افزایش جمعیت منجر نمیشود. در ایران نیز نرخ باروری در سال ۲۰۲۵ معادل ۱.۳۵ برآورد شده که نشاندهنده روند پیر شدن جمعیت است. بنابراین، تقلیل بحران جمعیت به تنها عوامل اقتصادی، یک خطای راهبردی در سیاستگذاریهای جمعیتی محسوب میشود.