در اقتصاد تورمی ایران، داشتن خانه و خودرو دیگر معیار دقیقی برای سنجش میزان رفاه و خط فقر خانوارهای به شمار نمیرود. ارزش اسمی داراییهای غیرنقدشونده مانند مسکن و ماشین به دلیل تورم مزمن افزایش مییابد، اما درآمد ماهانه و قدرت خرید واقعی خانوارها کاهش پیدا میکند. بسیاری از خانوادهها با وجود داشتن مسکن یا خودرو در پایان ماه برای تأمین هزینههای خوراک و درمان دچار مشکل میشوند. افزایش قیمت داراییها به معنای توانایی بیشتر برای پرداخت هزینههای جاری مانند آموزش یا تعمیرات نیست. بنابراین، صرف مالکیت داراییهای سرمایهای نشاندهنده بینیازی و رفاه اقتصادی خانوادهها نخواهد بود.