نتایج یک پژوهش بین‌المللی به سرپرستی استاد دانشگاه تهران نشان می‌دهد که مداخلات انسانی عامل اصلی خشکی و تخریب منابع آبی حوضه دجله و فرات است. بر اساس این تحقیق، سهم مداخلات انسان در بحران آب رودخانه‌های دجله و فرات ۲.۵ برابر تغییر اقلیم ارزیابی شده است. این مطالعه بر نقش مخرب سدسازی‌های بی‌رویه، مدیریت نادرست منابع آب و فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی غیربهینه تأکید می‌کند. پژوهشگران هشدار داده‌اند که ادامه این روند می‌تواند بحران‌های زیست‌محیطی و اجتماعی جبران‌ناپذیری را در منطقه ایجاد کند. به گفته کارشناسان، اصلاح الگوهای مصرف آب و همکاری‌های منطقه‌ای برای نجات این حوضه آبریز حیاتی است.
