مهندسان هخامنشی ۲۵۰۰ سال پیش با طراحی و حفر شبکه‌ای از آبراهه‌های سنگی در زیر بستر تخت‌جمشید، شاهکاری از مدیریت آب و مهندسی را برای حفاظت از این مجموعه سلطنتی خلق کردند. این سیستم زهکشی که بخشی از آن در دل سنگ‌های کوه رحمت تراشیده شده، مانع از نفوذ سیلاب‌های کوهستانی به کاخ‌های خشتی و تالارهای عظیم تخت‌جمشید می‌شد. تخت‌جمشید که در سال ۵۱۸ پیش از میلاد به دستور داریوش یکم بنا شد، روی سکویی به وسعت ۱۲٫۵ هکتار قرار دارد و در سال ۱۹۷۹ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. این شبکه زیرزمینی به گونه‌ای طراحی شده بود که آب‌های سطحی بدون انباشت در محوطه کاخ‌ها، از مجموعه خارج شوند. برخی از بخش‌های این سامانه مهندسی پس از گذشت دو و نیم هزاره همچنان کارکرد خود را حفظ کرده‌اند که نشان‌دهنده دقت محاسبات سازندگان آن است.
