پدیده حضور جوانان در فضاهای عمومی در حالی که غرق در دنیای مجازی هستند، به یک چالش تبدیل شده است. بررسی مکانهایی مانند کافهها، پارکها، دانشگاهها و جمعهای خانوادگی این واقعیت را نشان میدهد. جوانان در کنار یکدیگر مینشینند اما ارتباط واقعی میان آنها به حداقل رسیده است. دنیای هر فرد به صفحه نمایش تلفن همراه او محدود شده و ابعاد کوچکی یافته است. این وضعیت پیامدهایی چون تنهایی واقعی را در دل ارتباطات ظاهری مجازی به دنبال دارد. آگاهی از این معضل اجتماعی نیازمند توجه بیشتر خانوادهها و نهادهای ذیربط است.
