کشف سازوکار ژنتیکی فرار سرطان پانکراس از درمان

دکتر وریا رحیمی در هفته پیشگیری از مسمومیت‌ها گفت که ۹۰ درصد موارد مسمومیت در خانه‌ها رخ می‌دهد و ۸۰ درصد آن‌ها قابل پیشگیری است. آمارهای سال گذشته نشان می‌دهد که ۳۶ درصد مسمومیت‌ها دارویی، ۲۲٫۵ درصد مواد اعتیادآور و ۲۰ درصد سموم شیمیایی بوده است. در زمینه مسمومیت‌های دارویی، بیشترین سهم مربوط به بنزودیازپین و مسکن‌های غیرمخدر است. رحیمی به اهمیت نگهداری مواد خطرناک دور از دسترس کودکان و رعایت اصول ایمنی اشاره کرد.

یک مطالعه جدید روی بیش از ۴۶۰ هزار بزرگسال آمریکایی نشان داد که هیچ ارتباط کلی میان مصرف همه مواد غذایی فوق فرآوری شده و خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ وجود ندارد. با این حال، مصرف غلات کامل و لبنیات از منابع فوق فرآوری شده با کاهش خطر ابتلا به این بیماری مرتبط بوده است. در مقابل، مصرف محصولات گوشتی از منابع فوق فرآوری شده با افزایش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ ارتباط مستقیم دارد. شرکتکنندگان در این پژوهش به مدت ۱۸.۸ سال تحت نظر بودند و در این میان ۱۰٬۰۷۵ نفر به سرطان کولورکتال مبتلا شدند. نویسندگان مطالعه توصیه میکنند که مصرف غلات کامل، فیبر و لبنیات افزایش یابد و از مصرف گوشتهای فرآوری‌شده پرهیز شود. جایگزین کردن منابع گیاهی مانند لوبیا، عدس و توفو به جای محصولات گوشتی به عنوان راهکاری سالمتر پیشنهاد شده است.

بررس‌های تغذیه‌ای نشان می‌دهد که هندوانه و طالبی با وجود قند طبیعی، می‌توانند در یک رژیم غذایی متعادل جای داشته باشند. هندوانه حدود ۹۱ درصد آب دارد و یک فنجان از آن حاوی ۱۱ گرم کربوهیدرات است. طالبی نیز حدود ۹۳ درصد آب و نزدیک به ۱.۵ گرم فیبر در هر فنجان دارد که به جذب تدریجی قند کمک می‌کند. متخصصان تغذیه تأکید می‌کنند که حذف کامل میوه به دلیل قند طبیعی کار اشتباهی است. اندازه وعده مصرفی و تعادل در رژیم غذایی نقش اصلی را در کنترل قند خون دارند.

بسیاری از افراد با وجود برخورداری از امکانات مناسب مادی و سلامتی، همچنان احساس خوشبختی و رضایت ندارند. دکتر محمدمهدی عرب‌نژاد، جامعه‌شناس و مدرس دانشگاه، این وضعیت را ناشی از پارادوکس دوگانگی و افزایش فاصله میان انتظار و واقعیت می‌داند. در ایران امروز، با وجود عبور از خط فقر مطلق و دسترسی به امکاناتی مانند آب، برق و اینترنت، جامعه در سه حوزه عدالت، امنیت عمومی و کرامت اجتماعی دچار کمبود است. نابه‌سامانی‌های اقتصادی، تورم و تهدید از دست دادن شغل، لذت داشتن امکانات را با اضطراب ناشی از آینده مبهم می‌آمیزد. همچنین کاهش سرمایه اجتماعی و بی‌اعتمادی عمومی موجب می‌شود که موفقیت‌های شخصی فرد بازتاب مثبتی در جامعه نداشته باشد. این عوامل دست‌به‌دست هم داده‌اند تا احساس خوشبختی در میان اقشار مختلف جامعه کاهش یابد.