بحران کمآبی و تنشهای ناشی از آن طی یک دهه گذشته به یکی از چالشهای اصلی شهرهای مختلف ایران تبدیل شده است. این بحران که پیشتر بیشتر بخش کشاورزی و استانهای مرکزی را درگیر کرده بود، اکنون به حوزه آب شرب شهر بزرگی مانند تهران نیز کشیده شده است. نوید وزوایی، پژوهشگر مسائل اجتماعی و آبی، در این باره میگوید که منابع آب به مرور از یک دارایی عمومی و زیستمایه به یک امتیاز طبقاتی و کالا تبدیل شدهاند. گسترش بازار آب و سیاستهای ناپایدار در مدیریت منابع، نگرانیهای جدی را به همراه داشته و به فرونشست زمین و خشکیدن تالابها منجر شده است. برداشت بیرویه آب در بخش کشاورزی که ناشی از سیاستهای خودکفایی و حفر چاههای عمیق بوده، فشار مضاعفی را بر سفرههای زیرزمینی وارد کرده است. این بحران محیط زیستی با گسست بافتهای اجتماعی و تهدید تأسیسات شهری و روستایی، کیفیت زندگی را در سکونتگاهها کاهش داده است. تداوم این وضعیت میتواند به مهاجرتهای جمعیتی و بحرانهای عمومی گستردهتری در سراسر کشور منجر شود.