آیا ترامپ از توافق با ایران برای فریب استفاده کرد؟

تفاهمنامه موقت آمریکا و ایران در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶ به دلیل اختلاف بر سر تنگه هرمز، دارایی‌های مسدودشده ایران و تعهدات امنیتی، به توقف پایدار جنگ منجر نشد. واشنگتن ممکن است از توافق برای حفظ گزینه‌های نظامی و کاهش اهرم فشار تهران استفاده کرده باشد. حملات متقابل و اختلاف بر سر عبور کشتی‌ها بیاعتمادی را تشدید و خطر جنگ تازه را افزایش داد. ترامپ در ۱۷ ژوئن با امضای تفاهمنامه کوتاهمدت با ایران ظاهراً پایان جنگ را پذیرفت، اما سناتورهای جمهوری‌خواه مانند بیل کسیدی این توافق را به شدت مورد انتقاد قرار دادند. با این حال، مواضع مخالفان به سرعت تعدیل شد و کسیدی پس از دریافت توضیحات از دولت، مواضع خود را تغییر داد. رایان کاستلو، مدیر سیاست‌گذاری شورای ملی ایرانیان آمریکا، احتمال می‌دهد که دولت به جمهوری‌خواهان فهمانده باشد که تفاهمنامه قرار نیست برای مدت طولانی پابرجا بماند. اختلافات بر سر کنترل تنگه هرمز، دارایی‌های مسدودشده ایران و تعهدات امنیتی، از جمله اختلافات اصلی بین دو کشور بودند. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، به جای حمایت از آتش‌بس لبنان، از توافقی جداگانه درباره خلع سلاح حزب‌الله سخن گفت. این توافق جانبی به اسرائیل امکان داد ادامه حضور نظامی در جنوب لبنان و تخریب روستاهای مناطق تحت کنترل خود را توجیه کند. مقام‌های دولت آمریکا بر محدودیت‌های این تعهد تأکید کردند و گفتند که «هیچ‌کدام از این پول‌ها هرگز به ایران نخواهد رسید» و منابع احتمالی صرفاً برای خریدهای بشردوستانه قابل استفاده خواهند بود. تنگه هرمز، محور اصلی فروپاشی تفاهمنامه، به دلیل اهمیت راهبردی آن در انتقال نفت و انرژی در جهان، مورد اختلاف قرار گرفت.