با گذشت چهل سال از فاجعه هسته‌ای چرنوبیل، دانشمندان آلمانی دانشگاه لایبنیتس هانوفر و مرکز HZDR ذرات رادیواکتیو را بررسی کردند. هدف این پژوهش، سنجش میزان سوخت هسته‌ای باقی‌مانده و وضعیت دوام آن‌ها در برابر فرسایش است. نتایج نشان داد که ذرات گرد و غبار رادیواکتیو ساختاری بسیار پایدارتر از حد انتظار دارند. این ذرات به اندازه ۸ تا ۵۰ میکرومتر از منطقه ممنوعه جمع‌آوری و با پرتو ایکس تحلیل شدند. توبیاس وایسنبورن و کریستوف هنیگ تأكيد کردند که ساختار نگهدارنده سوخت دست‌نخورده باقی مانده است. این پایداری به معنای رویکردی مثبت مبنی بر آزادسازی بسیار کندتر مواد رادیواکتیو در محیط زیست است.
