تحریمهای اقتصادی که دههها ابزار اصلی سیاست خارجی آمریکا بودهاند، اکنون با چالشهای جدی در اثرگذاری مواجه شدهاند. گزارشهای رسانههایی مانند تلگراف و فایننشال تایمز نشان میدهند که ایجاد یک محاصرهی اقتصادی کامل علیه ایران دیگر مانند گذشته امکانپذیر نیست. ظهور قدرتهای جدیدی چون چین و روسیه و گسترش روابط تجاری خارج از مدار غرب، توانایی واشنگتن برای ایجاد اجماع جهانی را کاهش داده است. سیاست فشار حداکثری که از سال ۲۰۱۸ آغاز شد، با وجود اعمال صدها تحریم، نتوانست به هدف اصلی خود یعنی تغییر رفتار ایران دست یابد. تحلیلگران معتقدند وابستگی این رویکرد به همکاری کشورهایی نظیر هند و ترکیه، که منافع متفاوتی دارند، نقطهی ضعف اصلی آن است. در واقع، تغییر در معادلات قدرت جهانی باعث شده تا ابزار تحریم کارایی سابق خود را در منزوی کردن کامل کشورها از دست بدهد.
