رقص در سینمای جهان نقش روایی، شخصیت‌پردازانه یا استعاری دارد، اما در سینمای ایران به صورت ابزاری برای جذب مخاطب استفاده می‌شود. نمونه‌های موفق مانند رقص اکبر عبدی در «اجاره‌نشین‌ها» و عزاتلله انتظامی در «روز فرشته» وجود دارد، اما در فیلم‌های اخیر مانند «هزارپا» و سریال «مگه تمام عمر چند تا بهاره؟» رقص به صورت موتیف بدون رشد یا تغییر استفاده می‌شود. این سبک سکانس‌ها بیشتر برای جلب مخاطب و افزایش فروش است، نه برای پیش‌بردن روایت یا توسعه شخصیت‌ها. در فیلم‌های ایرانی، رقص به جای اینکه از دل وضعیت دراماتیک بیرون آید، برای پنهان کردن فقدان ایده یا پیشرفت روایت وارد صحنه می‌شود.
