پژوهشی جدید پیامدهای زیست‌محیطی کشاورزی قراردادی را بررسی کرده است. این روش که کشاورزان را به خریداران و بازارها پیوند می‌دهد، می‌تواند بر شیوه تولید، مصرف منابع طبیعی و پایداری کشاورزی تأثیر بگذارد. افزایش تولید و تجاری‌تر شدن کشاورزی می‌تواند فشار بیشتری بر آب، خاک و زمین وارد کند. اگر در قراردادها تنها افزایش مقدار محصول و درآمد مورد توجه باشد، احتمال استفاده بیشتر از مواد شیمیایی و بهره‌برداری فشرده از زمین افزایش می‌یابد. سید محمد جعفر اصفهانی، استادیار مؤسسه پژوهشهای برنامه‌ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، در یک مطالعه با روش مرور نظاممند، پیامدهای مثبت و منفی کشاورزی قراردادی بر محیط‌زیست را بررسی کرده است. این مطالعه نشان می‌دهد که کشاورزی قراردادی می‌تواند از راه‌هایی مانند افزایش دانش کشاورزان به تولید پایدار کمک کند، اما در برخی شرایط ممکن است به منابع طبیعی و بوم‌سازگان‌ها آسیب برساند.
